“It takes a village to heal a child.”

Dat geldt voor ieder ziek kind. Maar zeker voor een kind met een eetstoornis.

Een jaar geleden kregen wij de diagnose anorexia voor onze dochter. Toen 14 jaar. Op dat moment hadden we al maanden twijfels. Zonder dat we het volledig beseften, had de ziekte zich langzaam maar zeker in ons leven genesteld. Sluipend. Onzichtbaar. Totdat onze dochter nog slechts een schim van zichzelf was, zowel lichamelijk als mentaal.

De eerste hulp kwam, maar het was niet genoeg. Drie weken ziekenhuisopname volgden. Daarna begon een intensief hersteltraject dat vandaag de dag nog steeds doorgaat. Een eetstoornis raakt niet alleen het kind, maar het hele gezin. Herstellen vraagt 24 uur per dag aandacht, begeleiding, geduld en kracht. En herstel duurt lang. Soms jaren.

Gelukkig hoeven we het niet alleen te doen.

Kinderartsen, therapeuten, ambulant begeleiders, de oudergroep, familie en vrienden: samen vormen zij het netwerk dat ons helpt om vol te houden. Dat netwerk maakt het verschil.

Maar niet ieder gezin heeft vanzelfsprekend toegang tot die steun. Daarom zijn initiatieven zoals het Leontienhuis van onschatbare waarde. Het Leontienhuis biedt een veilige plek voor mensen met een eetstoornis én hun naasten. Een plek waar begrip, steun en herstel centraal staan.

Daarom trek ik op 4 en 5 juli mijn wandelschoenen aan voor een bijzondere uitdaging: de Kennedymars in Someren. Tachtig kilometer lopen, dwars door de nacht. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik iets wil terugdoen voor de mensen en organisaties die gezinnen zoals het onze helpen.

Met jouw steun kunnen meer kinderen, jongeren en ouders de hulp krijgen die zij zo hard nodig hebben.

Help meiden zoals onze jongste. Help ouders zoals wij. Steun het Leontienhuis.

Elke bijdrage, groot of klein, maakt verschil.

??Dank je wel voor je steun.