Zaterdag 19 september fiets ik mee met de Charity Ride. Degenen die mij kennen vinden dit waarschijnlijk een volstrekt logische keuze. Want ik verschijn wel vaker aan de start van een hardloop- of fietsevenement. Voor de prestatie, de omgeving en de gezelligheid. Soms getraind en soms ongetraind onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik dit wel kan’. En toch voelt het dit keer anders.

Nog niet zo lang geleden zette ik de eerste stap over de drempel bij het Leontienhuis. Een warm welkom volgde. Het Leontienhuis is een plek waar je mag zijn wie je bent, zonder label, zonder wachtlijst, zonder oordeel. Een plek waar iedereen weet wat je doormaakt. Het is bewonderenswaardig om te zien hoeveel mensen zich dagelijks vrijwillig inzetten voor mensen met een eetstoornis. Mensen zoals ik. En dat maakt het meteen zo spannend. Want bijna niemand in mijn omgeving weet nog af van mijn continue strijd tegen en met de gedachten van de eetstoornis. Tot nu.

Zelf sta ik momenteel in het startvak. Lees: op de wachtlijsten van de GGZ. De voorbereidingen zijn begonnen, en het is nu wachten op het startschot. Ik weet nog niet hoe de route (lees: mijn behandeling) eruit gaat zien. één ding weet ik zeker, vlak gaat het niet zijn. Er zullen zware beklimmingen komen waarop ik mezelf afvraag ‘waar ben ik aan begonnen’. Hopelijk gevolgd door mooie uitzichten en afdalingen waar ik voel dat alles even lichter wordt. Met het verlangen naar hetgeen achter de finish, houd ik de finishlijn voor ogen, met in gedachte ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.

Deze Charity Ride fiets ik voor mezelf en voor het Leontienhuis. Een organisatie die ik een warm hart toedraag. Een eetstoornis wens je niemand toe. Maar als het je dan toch overkomt, is het fijn dat er een veilige plek is waar je terecht kunt, ongeacht wie je bent en waar je in het traject zit.

Met jouw donatie zorg je ervoor dat mensen de hulp krijgen zo hard nodig is.